Vandaag, donderdag 8 maart, in de Volkskrant een lang interview met Daphne Timmers.
Dit interview vond plaats naar aanleiding van haar boek “Fatale Val”, dat gaat over haar in 2004 dodelijk verongelukte vriendin, journaliste Daphne Tweebeeke.
Al meteen bij de eerste zin rijzen mij de haren te berge. Mevrouw Timmers stelt: ‘ik vind dat ik het recht heb mijn verhaal te vertellen...en ik ben ervan overtuigd dat mijn overleden vriendin Daphne dat ook had gewild. Maar natuurlijk vind ik het heel pijnlijk en jammer dat haar familie daar anders over denkt’.
Het recht? En: hoe weet ze zo zeker dat haar vriendin dat ook had gewild?
Ik kan de reactie van de familie van de overleden Daphne begrijpen. Na zeven jaar geen contact met dame Timmers krijgen ze de mededeling dat Timmers een boek over hun Daphne heeft geschreven. ‘Haar privacy wordt daarmee geschonden. En ons doet het pijn dat haar dood wordt vermarkt’. Timmers verbrak zeven jaar geleden het contact met de ouders want ‘voor mij was dat niet goed’. De familie zegt verder: ‘..Bovendien ...maakt Daphne Timmers haar rol mooier dan die was'.
Natuurlijk heeft iemand het recht om zijn/haar verhaal te vertellen, zijn/haar rouwproces te ‘delen’ met anderen. Maar dat is toch heel wat anders dan het recht om dit te publiceren. De laatste aangehaalde zin van Timmers in het interview doet de deur dicht: ...de dood van Daphne heeft zo’n rol in mijn leven gespeeld dat ik vind dat mensen dit mogen lezen’. Wat heeft de grote ‘rol’ te maken met vinden ‘dat mensen dit mogen lezen’?
Ik heb zelf net een zeer dierbaar iemand verloren en begrijp daardoor wellicht de familie van de overleden Daphne nog beter, maar hoe dan ook: ik kan me voorstellen hoeveel pijn het hen doet dat er nu een ego(trip)document in de boekhandel ligt met als onderwerp hun overleden Daphne - geschreven door degene die direct betrokken was bij haar dood en die zegt het te begrijpen dat de familie het moeilijk vindt ‘dat ik nu geld verdien met dit boek’.
We hadden al een Connie Palmen met haar (romantische) uitbuiting van de dood. De dood van Ischa Meijer - "een roman over de liefde en de dood”- en van Hans van Mierlo - een logboek. En, zeker in dit verband, niet te vergeten haar sleutelroman Lucifer, die ook handelt over een fatale val. Dat fijnzinnige werkje gaat over de dodelijke val van Marina (in boek ‘Clara’) Schapers, de vrouw van componist Peter (in boek ‘Lucas’) Schat – waarin ze de literaire vrijheid neemt te suggereren dat Peter Schat schuldig is aan de dood van zijn vrouw.
En nu kunnen we ook ene Timmers aan de almaar groeiende lijst toevoegen.
Het hedendaags narcisme kent geen grenzen noch het onbeschaamd, ongegeneerd uitbaten van andermans dood.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten