Bromet in zijn achtertuin.

Toevallig kwam ik vanavond zappenderwijs langs een programma dat je verwacht op de lokale televisie, waar niemand naar kijkt behalve de gefilmden en wat familie, vrienden en kennissen. Maar wie schetst mijn verbazing dat de NCRV het uitzendt binnen de formule van ‘Dokument’. Ik heb mij al eerder verbaasd over een ander wanproduct van de NCRV (zie eerder blog over programma ‘Connected’). In die zin is de NCRV consequent bezig.

Waar ging het over? Over drie dames die een groot wellnesscentrum wilden beginnen en uiteindelijk een kookwinkel openden in ...dat zeg ik niet, want ik wil geen reclame voor ze maken. Het leek wel gefilmd door een amateur, die zijn nieuwste speeltje wil uitproberen.

Daarbij is de formule van Frans Bromet uitgemolken en slaapverwekkend. We kennen het nu wel, het niet in beeld so called casual stellen van vragen in een traag, voortkabbelend tempo. En dan speelde het zich ook nog af op een paar kilometer afstand van het noordhollandse dorp waar de heer Bromet woont en werkt. In zijn achtertuin dus als het ware. Lekker gemakkelijk. 

Vanavond was nota bene het tweede deel. Hoe is het mogelijk. Voor een non-onderwerp twee uur zendtijd. Zó saai en zo gruwelijk nietszeggend. Waarom ben ik dan blijven kijken? Dat is een goede vraag. Zelfkwelling denk ik en uit ongeloof. En om weer eens af te wijken van mijn gewoonte om, als ik al televisie kijk, voornamelijk Britse, Belgische en Duitse televisieprogramma’s op te zetten. 

Ernaar blijven kijken kon ik volhouden omdat ik naast regelmatig wegzappen ondertussen andere, inspirerender dingen heb gedaan, zoals klarinet spelen.