Het klasseverschil tussen
de Azzurri gisteravond en de Ollandiesi vorige week is goed te zien, zelfs al
voordat er een bal is getrapt. Split de beelden van het zingen van het
volkslied voor de wedstrijd in tweeën en je ziet aan de ene kant een team, de Italianen
met de armen ineengestrengeld, vol passie meezingend – de aanvoerder Buffon giga passionato
- en aan de andere kant zie je een samengeraapt stelletje met een dooievogeltjesblik waarvan een groot deel niet eens meezong terwijl de anderen zingmurmelend voor zich
uit staarden – denk aan TH’s ‘Taüb ist tot’.
No passion, no glory.
De zin waarmee bondscoach
Van Marwijk zijn besluit om te stoppen aan de pers laat weten is van hetzelfde
droevige niveau als het voetbal van de egomannetjes van NL. ‘Ik heb lang
getwijfeld, maar toch besloten deze stap te moeten nemen’.
Als deze zin meteen na de
derde verloren wedstrijd spontaan uit de omheining zijner tanden was gekomen
had je mij niet gehoord. Maar na dagen van overdenking...Het bevestigt het
beperkte analytisch vermogen van BvM.
‘...lang getwijfeld, maar
toch’. Hoezo: maar, hoezo: maar toch?
...’toch besloten deze stap te moeten nemen’. Toch besloten deze stap te moeten nemen.
Je twijfelt en dan neem je wel of niet een beslissing, lijkt mij. Of niet dan soms? Toch?
Zondagavond Spanje-Italië
- of is het Italië-Spanje? Ik gun het Italië, zeker na het boeiende duel met
Engeland en hun sterke wedstrijd tegen die
Mannschaft. En vanwege de kunstenaar Pirlo, de driftkikker en scorende Hulk
versie 2012 Balotelli en de zanger Buffon.
And now for something somewhat different: het onderwerp tennis.
Nadal-Rosol. Wat een
wedstrijd gisteravond. Lukas Rosol, nummer 100 van de wereld, verslaat Nadal.
Onverschrokken tot en met het laatste punt is de Tsjech over Nadal heen
gedenderd. Slag na slag van een ongekende scherpte en snelheid.
En Arantxa (uh, hoe
spreken we dat uit? Ach, laten we maar Aran zeggen) Rus slaat Samantha Stosur,
de nummer vijf van de wereld, uit het toernooi.
Bij beide spelers is het
nu afwachten wat zij de volgende wedstrijd gaan doen en in beide gevallen zie
ik graag dat ze doordenderen, met hun fraaie forehands - en hij met returns en
strakke slagen van 99 mph.
Al kijk ik het liefst naar
Roger Federer. Zijn 'feder'lichte touch, de mix van kracht en subtiliteit,
intelligent en gevarieerd spel en zijn goede vorm (en geen Nadal meer) kunnen hem
zijn zevende Wimbledontitel opleveren. Het spel van Novak vind ik fantasieloos
en Andy moet nog maar een jaartje wachten.
Ik zie dus graag Federer winnen
of de als vijfde geplaatste Jo-Wilfried Tsonga, een geweldige speler met een
eigen stijl en charisma. David Ferrer gun ik ook de titel, net als de outsiders
David Goffin, een jonge Belg, en de Nadalbasher Lukas Rosol.
Terugkomend op taal en
wantaal is het nu de beurt aan klemtónen en andere te kraken noten:
Beestáchtig, zei de
persofficier van justitie gisteren. Dat was haar omschrijving van de wijze
waarop een man de ouders van zijn ex vermoordde. Niet beestnegentig maar
beestáchtig. De moord was niet bruut maar bru-tachtig.
Nog een klemtoontje:
steeds vaker wordt aansluítend gezegd en niet áansluitend. Ik verwacht dat het
uiteindelijk aans-luitend wordt.
En nog maar een
klemtoontje: normaliter. Het is geen normalíter, wel hectoliter of deciliter.
Normaliter gebruiken als ‘chique’ variant van normaal en het dan uitspreken als
normalíter, dat doet mij pijn aan de oren. Dat het een bijwoord is, met de Latijnse
toevoeging –iter, ontgaat velen al eeuwen.
Ach, dan meteen nog wat andere
taalfoutjes:
Als zijnde, zoals
bijvoorbeeld, wat schetst mijn verbazing. En niet te versmaden, nu we toch in
de voetbalsfeer zitten: op de keeper beschouwd - met dank aan Lee Towers.
En vermits mits niet
tenzij is, is tenzij geen mits.
Wordt vervolgd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten