Wat een verademing dat Koot en Bie weer even op televisie zijn. Een waar genot. Niet alleen hun rake sketches maar ook hun taalvondsten en hun kritiek op de verloedering van de taal staan nog steeds als een huis. Decennia geleden vielen zij er al terecht over dat men wat zegt waar je dat zou moeten zeggen - wat helaas niet heeft kunnen voorkomen dat steeds meer mensen anno 2012 wat zeggen in plaats van dat.
Des te groter het contrast met een, ook vanavond uitgezonden, nieuw wanproduct van de NCRV.
De aankondiging in de VPRO-gids voorspelde al niet veel goeds."Het unieke aan dit programma is dat je ongeremde emoties te zien krijgt" (citaat van hoofd formats William Hoes). Wie zit er te wachten op ongeremde emoties als basis voor een tv-programma, behalve als je een kijker bent van BNN of een commerciële zender?
Maar mijn nieuwsgierigheid won het van mijn intuïtie. Het programma, een realityserie, overtrof de verwachtingen...Mijn hemel, wat een beeldbevuiling. Het is een aaneenschakeling van zogenaamd niet gespeelde scènes uit het leven van vier vrouwen uit de Randstad, in het bijzonder Amsterdam. De vrouwen zijn van het slag zelfbewuste, moderne vrouw dat, om dat te bewijzen, zich graag bedient van stoer taalgebruik - ik hoorde veel fuck en shit en kut en godverdegodver.
De ene vrouw, met twee kinderen, wil wel of niet iets met een vriend die ze al heel lang kent maar eigenlijk een groot kind is, de tweede weet niet of ze nog wel een relatie wil omdat ze na elke relatie weer depressief wordt, de derde vrouw, met drie kinderen en een man van nog geen veertig met een forse bierbuik, maakt in de auto heftig ruzie met haar man, niet gehinderd door haar kinderen op de achterbank, terwijl ze haar tanden zet in een broodje fast food, komt tijd te kort, voelt zich continu gestresst en laat ons dan delen in haar angst: "ik besef gewoon bij mezelf dat het gewoon niet eerlijk is naar de kinderen ...." (mag ik even overg....) en de vierde, die ben ik helegaar vergeten. Kennelijk gaat in de volgende uitzending een van hen paaldansen, als de ultieme beleving van vrijheid en ongeremdheid?
Ik heb ze op geen enkel zinnig woord of gespreksonderwerp kunnen betrappen.
Filmisch is het nietszeggend, kinderen van tien weten er meer van te maken.
Als geheel vond ik het programma ongelooflijk irritant om naar te kijken.
Gelukkig kon ik in turbo tempo door de uitzending heen - ik had het
opgenomen - en zo ben ik er ook minder tijd aan kwijt om die
zinloze beelden van mijn netvlies te wissen.
Het programma heet, in goed A.N., Connected.
Ik heb geen flauw benul waar deze titel op slaat.
Connected: disconnect it, asap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten